บทที่ 8 8 มีพิรุธแปลก ๆ
“ฉันคุยกับแม่เรียบร้อยแล้วล่ะ…ว่าจะขอพักสมองเที่ยวให้ฉ่ำปอดสักปีเต็ม ๆ ค่อยว่ากันเรื่องหางาน เพราะชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล… ฉันอยากจะแบกเป้ไปเที่ยวต่างประเทศเปิดหูเปิดตาให้สะใจสักครั้งในชีวิตเว้ย!” ภูผาเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
“ส่วนฉันกับไอ้นิว… คงไม่ได้ไปไหนไกลหรอกว่ะ ต้องรีบแพ็กกระเป๋ากลับบ้านไปช่วยงานครอบครัวที่สัตหีบซะก่อน พ่อกับแม่วางตำแหน่งงานและโปรเจกต์รอไว้ให้พร้อมหมดทุกตำแหน่งแล้ว ขืนอู้มีหวังโดนเฉ่งหูชาแน่ ๆ” นาทีรีบเอ่ยเสริมขึ้นบ้าง สีหน้าเจือความเสียดายเล็กน้อยแต่ก็ดูมุ่งมั่น
เมื่อทุกคนทยอยบอกเล่าเส้นทางอนาคตของตัวเองจนครบ มาร์วินที่นั่งเท้าคางมองเพื่อนซี้ทีละคนก็หันขวับไปสบตากับหนุ่มมาดนิ่งผู้รับหน้าที่พลขับประจำกลุ่มทันที
“แล้วแกล่ะโปรด… มีแพลนชีวิตในใจหรือยังว่าจะไปลงหลักปักฐานทำอะไรที่ไหนต่อ?” มาร์วินเอ่ยถามพร้อมกับเลิกคิ้วมองเพื่อนหนุ่มอย่างรอคอยคำตอบ ท่ามกลางสายตาของเพื่อน ๆ คนอื่นที่ต่างก็หันมามองเป็นตาเดียวเพื่อรอฟังแผนอนาคตของชายหนุ่มผู้แสนสุขุมคนนี้เช่นกัน
ชายหนุ่มมาดนิ่งหนึ่งเดียวในกลุ่มอย่าง โปรด ดึงสายตาจากแก้วน้ำในมือ เหลือบมองบัวชมพูแวบหนึ่งด้วยแววตาที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยตอบคำถามของเพื่อน ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม
“ฉันคงอยู่หางานทำที่กรุงเทพฯ นี่แหละ… แล้วเธอล่ะชมพู จะกลับบ้านไปที่ต่างจังหวัด หรือจะตัดสินใจปักหลักสู้ชีวิตต่อที่กรุงเทพฯ?”
บัวชมพูชะงักไปเล็กน้อย เธอก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตักก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบ
“ก็คงต้องรอคุยและขออนุญาตคุณพ่อให้เรียบร้อยเสียก่อน… แต่ตามใจจริงแล้ว ฉันก็อยากลองหางานทำที่กรุงเทพฯ ดูเหมือนกันนะ”
น้ำที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ รีบหันขวับมาคว้าแขนเพื่อนสาวทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ
“จริงเหรอ! งั้นดีเลยสิ… ฉันเองก็จะยื่นใบสมัครงานแถวนี้เหมือนกัน อยู่ลุยกรุงเทพฯ ด้วยกันนะคุณชมพู!”
“จริงเหรอน้ำ… ดีใจจัง!” เมื่อได้ยินคำตอบที่ตรงใจจากเพื่อนสนิท บัวชมพูยิ้มกว้างออกมาทันที ความลังเลใจที่มีก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น ด้วยความที่น้ำกับบัวชมพูมีไลฟ์สไตล์และนิสัยใจคอคล้ายคลึงกันราวกับแกะ ทั้งคู่จึงเข้าขากันได้ดีและชอบที่จะอยู่พูดคุยปรึกษากันในทุกเรื่องเสมอ การได้เริ่มต้นชีวิตการทำงานในเมืองหลวงร่วมกันจึงเป็นทางเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทว่าในระหว่างที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่น เสียงฮือฮาและคำถามเจาะจงจากมุมโต๊ะก็เบนความสนใจของทุกคนให้หันไปมองเป็นตาเดียว
“แล้วเธอล่ะนุ่มนิ่ม… ยื่นใบสมัครงานที่ไหนไว้บ้างหรือยัง หรือถ้ายัง… สนใจลองมากรอกใบสมัครที่บริษัทเอสเธอร์กับฉันไหม?” มาร์วินหนุ่มอารมณ์ดีหันขวับไปเอ่ยชวนนุ่มนิ่ม สาวน้อยอารมณ์ดีประจำกลุ่ม น้ำเสียงที่ปกติมักจะติดตลกและกวนประสาท กลับมีความจริงจังและเจือความใส่ใจแฝงอยู่จนผิดสังเกต
คำถามที่ทั้งเจาะจงและออกตัวแรงกว่าใครเพื่อนแบบนั้น ทำเอาคู่แฝดสุดแสบอย่างนาทีกับนิวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหูผึ่ง สองพี่น้องมองหน้ากันพลางส่งเสียงแซวแซยิดขึ้นพร้อมเพรียงทันที
“อื้อหือ… อะไรวะเนี่ย อยู่ ๆ ก็ชวนไปทำงานบริษัทเดียวกัน มีพิรุธนะเนี่ยไอ้มาร์วิน!” นาทีเอ่ยแซวพร้อมกับทำหน้าล้อเลียน
“ใช่ ๆ ๆ นิวเห็นด้วย พี่มาร์วินนี่ใจกล้าหน้าด้านเอ้ย… กล้าชวนเพื่อนสาวออกหน้าออกตาแบบนี้ ตั้งใจจะจีบเพื่อนเราหรือเปล่าเนี่ยฮึ!” นิวเสริมทัพด้วยการทำเสียงสูงปรบมือชอบใจใหญ่โต
เสียงแซวจากสองแฝดทำให้นุ่มนิ่มหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที หญิงสาวรีบหยิบกระดาษทิชชูขว้างใส่ตัวต้นเหตุแก้เขิน
“ไอ้พวกแฝดบ้า! เลิกแซวฉันเถอะน่า คนยิ่งเขิน ๆ อยู่!”
ท่าทีออกอาการเขินอายจนหน้าดำหน้าแดงของนุ่มนิ่ม ยิ่งทำให้บีบี ที่นั่งกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ตลอดถึงกับหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หญิงสาวสายแฟชั่นนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ตลอดทริปที่ผ่านมาแล้วเอ่ยแทรกขึ้นมาลอย ๆ
“นั่นสิแก… สองคนนี้มันมีพิรุธแปลก ๆ ตั้งแต่ตอนไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วยกันแล้วนะยะ เดินคู่กันตลอด ถ่ายรูปคู่กันก็นานกว่าชาวบ้านเขา แถมมาร์วินยังคอยเอาอกเอาใจนุ่มนิ่มผิดปกติอีกต่างหาก ฉันสังเกตมานานละ… มีซัมติงกันอยู่ใช่ไหมเนี่ยบอกมาซะดี ๆ!”
เสียงโห่แซวจากบีบีและเพื่อน ๆ ในกลุ่มดังกระหึ่มขึ้นอีกระลอกท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครง เติมเต็มช่วงเวลาแห่งความสุขก่อนการแยกย้ายให้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความทรงจำที่ทุกคนจะไม่มีวันลืม
“โอ๊ย! พวกแกเนี่ย… แซวกันอยู่ได้! ฉัน… ฉันขอตัวไปหาขนมกินแก้เขินดีกว่า ปล่อยให้พวกแกบ้ากันไปคนเดียวเลยนะ!” นุ่มนิ่มร้องโวยวายออกมาเบา ๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู ร่างเล็กตัดสินใจทำตัวไม่ถูก รีบเบี่ยงประเด็นแล้วลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ หญิงสาวรีบเดินจ้ำอ้าวหลบฉากหนีออกจากวงสนทนาท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของเพื่อน ๆ ในกลุ่ม
“ชัวร์เลย… อาการแบบนี้มีมูลร้อยเปอร์เซ็นต์!” บีบียังไม่วายส่งเสียงแซวตามหลังเพื่อนสาวที่เดินหนีไปติด ๆ พลางหันมาอมยิ้มกริ่มกับคนอื่น ๆ อย่างผู้ชนะ
บรรยากาศความสนุกสนานดำเนินต่อไปอีกครู่ใหญ่ ก่อนที่น้ำจะหันกลับมาสู่โหมดจริงจัง เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้เส้นทางอนาคตของเพื่อนสาวสายแฟชั่นทั้งสองคน หญิงสาวจึงเอ่ยปากถามขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจ
